Van 3 tot 5

Hej hallo

En welkom op mijn blog! Over co-ouderschap dan nog wel, wat een idee!

Wel, toen ik in 2014 alleenstaande mama van 2 peuters werd, voelde ik me heel eenzaam en geïsoleerd. Dat kwam deels door de waanideeën die ik mezelf aanpraatte. Ik was vast dé schande van het dorp en mijn mama werd waarschijnlijk nagestaard in de supermarkt. De juffrouw van de kleuterklas waar Ilias zou starten later dat jaar vond mij ongetwijfeld licht marginaal. Bovendien was ik ook de enige in mijn vriendenkring waar mama niet langer samen was met papa. Soit, ik voelde mij het vreemde eendje, het vijfde wiel, de outcast.

Ondertussen weet ik beter. Toen ik de weg vanuit het dal had getraceerd (ik heb ook een afschuwelijk gevoel voor oriëntatie, maar dat terzijde), ontdekte ik dat er zowaar nog toffe mama’s en papa’s waren in dezelfde shitty situatie. Toch duurde het nog bijna 5 jaar, inclusief een nieuw huwelijk en een verse baby, alvorens ik m’n draai vond.

Want zo een co-ouderschap, hoe moeilijk is dat eigenlijk? Ok, we willen het beste voor onze kinderen, ook al zouden we mekaar soms het liefst ombrengen (als criminologe maak ik gelukkig verstandige kosten-baten analyses en heb ik tijdig besloten dat ik geen jailtime wou doen voor X), maar HOE MOET DAT DAN?!

Dus, of je nu op zoek bent naar een stuk herkenning of inspiratie, of omdat je graag al eens lacht (met mijn aangemodder): welkom, lees lekker mee!

<< Terug naar Mijn Blog