Van 3 tot 5

Mamama…marathon?

The word is out, ik ga proberen een marathon te lopen. Na een paar maanden soulsearching heb ik besloten om eindelijk die uitdaging met mezelf aan te gaan. Want stiekem wou ik dit al heel lang. Maar ik durfde er niet aan te beginnen. Schrik dat het niet combineerbaar zou zijn met mijn gezin en werk. De eeuwige vrees om te falen.

Maar wat is falen uiteindelijk. Het niet behalen van je doel? Mijn enige doel is om de 42,2 km uit te lopen. Kan dat in een elegante tijd, des te beter. Dat klinkt als gezond verstand hé. Mensen die mij goed kennen echter weten wat een strijd het voor mij is om me net GEEN tijdsdoel te stellen. Aangezien die waanzinnige prestatiedrang mijn hoofd zo ongeveer deed ontploffen in september van vorig jaar, heb ik dat toch een beetje losgelaten. Lopen is een ontspanning, een uitlaatklep, een mini-me-momentje. Zo kostbaar dat ik het niet wil bezoedelen met irrationele stress. 

De grootste uitdaging is dus om er geen wedstrijd van te maken maar een belevenis. Aanvankelijk was het plan om op een gewone willekeurige dag eens de marathon afstand te lopen. Eventueel met wat vrienden erbij. Ik had zowaar gekken genoeg gevonden om dat idee met mij uit te voeren. Maar uiteindelijk konden man en kiné mij toch overtuigen om me in te schrijven voor een event. Om er een memorabel moment van te maken en het de aandacht te durven geven die zo een prestatie misschien wel verdient. Waarmee ik niet bedoel dat ik gans mijn familie en vriendenkring daar wil tegenkomen met spandoeken en koebellen. Mijn zus stelde zelfs een RODANIA wagen voor. Haha. Thanks but no thanks. Laat mij maar alleen in mijn bubbel. Als toeschouwer naar een marathon van amateurs gaan kijken lijkt mij trouwens ontzettend SAAI.

Ik vertel dit dus niet omdat ik op jullie aanmoedigingen reken of naar complimentjes tracht te vissen. Advies (zeker over voeding!) is natuurlijk altijd welkom en gulle kledingsponsors mogen zich ook altijd aanbieden. Momenteel loop ik in samenraapsels uit de jaren 90 en nillies, lees fluo! Maar hey, alles komt terug he? En die kleuren zijn wel heel zichtbaar en dus veilig 😉

Hoe combineer ik marathontraining dan met drie koters en een job? Die vraag krijg ik dagelijks. Het antwoord is geen kernfysica of een filosofische openbaring. Het is gewoon puzzelen natuurlijk. Zondagavond zet ik mij aan tafel met de wereldkampioen slechte planning, mijn allerliefste Jonasje. Ik noteer eerst al zijn werkafspraken. Dan de school gerelateerde activiteiten en de hobby’s van de jongens. Daarna vul ik mijn werkagenda aan en de overige afspraken (psycholoog, gaan bloed geven, verjaardagsfeestjes,…) komen er ook in te staan. En dàn ga ik op zoek naar gaatjes in de planning om mijn trainingen in te passen.

Dat betekent dat ik soms heel vroeg ’s ochtends in de sneeuw moet gaan tempo trainen. Ik probeer zo veel mogelijk het weer mee in rekening te nemen, maar er zijn maar 24 uren in een dag. Jammer genoeg schijnt de zon maar een heel klein procent daarvan in de Belgische winter. De wind is de laatste weken trouwens ook al een serieuze uitdager geweest maar ik probeer het positief te bekijken.  Het moest maar eens windstil zijn in mei…Dan ga ik nogal vooruit gaan! Wanneer de weergoden het echt te bont maken, schakel ik over op de loopband. Voor intervaltrainingen is dat best leuk maar voor de lange duurloop kan ik u het u hartelijk afraden. Onlangs dwong storm Ciara mij ertoe om 16km indoor af te werken. Elke 100m heb ik overwogen om te stoppen en de Runner’s High ben ik nergens tegengekomen.

Anyway, terug naar de planning. Natuurlijk reken ik ook wat op het enthousiasme van mijn omgeving. Af en toe loopt Jonas eens mee als de afstand niet te ver en het tempo niet te hoog is. Heel vaak gaan Ilias of Sil mee op de fiets tijdens de lange duurloop. Op die manier maken ze mee deel uit van mijn trainingsverhaal en dat vinden ze leuk. Bovendien heb ik dan iemand om mijn drinken te dragen en dat vind ik dan weer leuk 😉. En regelmatig loopt er een vriend mee. We combineren het sporten met filosofische gesprekken over onze vreemde breinen. Great fun!

De ondersteunende training, pilates en stretchen (belangrijk!!), doe ik thuis voor de televisie. Het is allemaal niet ideaal maar het is wat past in mijn leven en daarom is het net wel ideaal. Want sport hoort bij mijn leven. Maar ik leef niet om te sporten en ik sport niet om van te leven. Ook daarom is de tijd niet belangrijk. Of ik nu boven of onder de zogezegde magische vier-uren grens ga, daar ligt toch werkelijk niemand wakker van. Ik vermoed dat Sporza mij achteraf ook niet zal komen interviewen aangezien het Belgische record op geen enkel moment zal bedreigd worden (zelfs niet in de hele hoge leeftijdscategoriën haha).

Conclusie: Op 17 mei wil ik graag de afstand uitlopen. En ongeacht de tijd een gevoel van fierheid voelen. Dat is de uitdaging. Daar ga ik voor.

Duimen jullie mee? Bedankt!

ps: Zin om samen met mij wat kilometertjes af te malen? ik train vanuit Hever/Boortmeerbeek. Zaterdag lange duurloop en zondag herstelloop, dinsdag interval en donderdag tempoloop! Teamoutfit is schreeuwlelijke fluo. Alle onderwerpen kunnen besproken worden behalve voetbal (mijn ploegske zit in een crisisperiode) en het Corona Virus.

pps: Na dit projectje, zou ik graag samen met Jonas een sport gaan doen. Ik stelde zelf kunstschaatsen voor, inclusief glitterpakjes en drievoudige sprongen. Hij is nog niet all aboard. Andere suggesties?

<< Terug naar Mijn Blog