Van 3 tot 5

Het VakantieVerzet

Alle mama’s en papa’s die blij zijn dat de vakantie voorbij is, steken hun hand omhoog.

IKKEUH!!!

Zeker wel. Mijn fitbit liegt er namelijk niet om. In de tweede week van de kerstvakantie lag mijn hartslag in rust (rust, wat is rust? ) vier slagen hoger dan normaal. En ik ben terug moeten beginnen met een vitamine B kuur want ik verloor meer plukken haar dan de hond van mijn mama.

En zeggen dat we zo hard hadden uitgekeken naar de vakantie! Er werd gedroomd van zwarte lava stranden en piratengevechten in het zwembad. Van gamba’s à la plancha en ochtendloopjes langs het strand. Maar toen ging Thomas Cooke failliet en onze vakantiebubbel ook. 

Helaas heb ik het nog niet zo ver geschopt met mijn bescheiden blogje om gratis verblijven in vakantieparken aangeboden te krijgen. Of om bungalows en boomhutten te gaan uitproberen met mijn nochtans fotogenieke kroost. Gelukkig hebben mijn ouders wel gewoon hard gewerkt voor hun (en mijn) boterham en konden we dus voor een paar dagen naar hun appartement aan zee.

Waar liep het dan toch fout? 

Uit mijn analyse blijkt dat het om een delicate combinatie van zowel interne als externe factoren draait (zoals alle existentiële problemen, nietwaar). Ten eerste waren er te veel cadeautjes. Na sinterklaas, mijn verjaardag, twee kerstfeestjes, Sil zijn verjaardag én nieuwjaar dacht Ries dat een pakje per dag de nieuwe standaard geworden was. Vergelijk het met een kind dat te veel suiker op heeft (wat overigens ook het geval was) en niet meer van ophouden weet. Bovendien mag je het aantal kadootjes bij Ilias en Sil dan nog eens maal twee doen. Want ook bij de familie van X werden er pakjes uitgedeeld. Weet je nog hoe ze zeiden dat je babies niet kan verwennen? Dat geldt dus NIET voor peuters, kleuters en kinders.

Een tweede euvel was de zogenaamde winterstop. Ik snap dat profvoetballers een paar weken rust nodig hebben om hun kousen te wassen en met hun trophy wifes naar de Bahamas te gaan. Energieke achtjarigen hebben die enkele uren buitensport daarentegen KEI HARD NODIG. En hun mama’s OOK. Tijdens de zomermaanden kan je ze dan nog buiten zwieren met een bal. In de kerstvakantie zijn mama’s gedoemd om tot vervelens toe te herhalen dat er binnen niet met ballen gespeeld mag worden. Ook niet met pingpong balletjes Ilias, nee.

Ok, dat laatste zou eventueel nog kunnen, indien we een ping pong tafel hadden. Correctie, als we de plaats voor een pingpong tafel hadden. Met dat idee in het achterhoofd (en ook wel gewoon omdat ik een Monica ben) had ik een extra dag verlof genomen om de garage op te ruimen. Na vijf uur ploeteren kwam de buurman mij smalend zeggen dat Jonas (aka de verzamelaar) niet blij ging zijn en eerlijk gezegd, dat was ik op dat moment ook niet. Het was ijskoud, ik had al een vaas en een fles sterke drank laten vallen en ik had niet genoeg IKEA dozen om al onze rommel te sorteren.

Ik bespaar U de verdere details. Uiteindelijk duurde het NEGEN verdomde uren voor alles min of meer een plekje had. En of er nu een pingpong tafel bij kan…Ik denk het niet. Maar ik merk, geheel vrijblijvend, op dat er in de garage van mijn overburen nog HEEL VEEL plaats is :-).

Een laatste element in de analyse is het actuele falen van mijn mild ouderschap. Ik ben grote fan van het idee om zoveel mogelijk te verbinden met je kinderen. Om grenzen te stellen maar ze wel toe te lichten. Samen te bespreken wat kan en wat niet en waarom dan precies niet. Het probleem is echter dat mijn grootste kerels daar tegenwoordig hun buik vol van hebben. Er is geen interesse in het maken van afspraken of om samen naar een oplossing te zoeken. Vooral Ilias heeft er sch%*t aan. Ik vroeg of hij mij wou helpen in de keuken. Na enkele seconden van stille reflectie antwoordde hij: neen. Ik keek verrast op en hij zei zelfvoldaan: “Het was toch een vraag? Ik kies neen”.

OK. Het verzet is dus nu al begonnen. Ik moet u niet uitleggen hoe blij ik was met dat berichtje van een collega schoolpoort-mama. Dat ze zat te schuilen in haar waskot om te ontprikkelen. Met alle machines op volle kracht om het lawaai van haar kroost even niet te moeten horen. Dat haar kinderen kinderen ook heel de vakantie voor ALLES ruzie hadden gemaakt. En dat ze aftelde naar maandag 8u40. Een andere vriendin waar ik mijn beklag tegen deed, gaf zelfs toe dat ze gedreigd had met Internaat.

Volgens mij maakt dat geen verschil in vakantieperiodes maar dank jullie wel om eerlijk te zijn. We hebben even kunnen lachen met mekaar en vooral onszelf en hey, we made it. Zoals Hanne Luyten zou zeggen; #momsunited. Het verzet tegen het Verzet! 

 

ps: geen enkel kind werd gekwetst tijdens het schrijven van deze blog.

 

 

<< Terug naar Mijn Blog