Van 3 tot 5

Going Nuts !

Aaaah het is herfst. Ik HOU van de herfst! Lopen door het bos, schuifelend met m’n voeten door de pakken gevallen bladeren. De kleurenpracht en de aardse geuren…écht fan. Bovendien is het nu ook gepermitteerd om je warm aan te kleden zonder dat mensen je verdenken van een ernstige ziekte.

Waar ik iets minder fan van ben, is van de herfstvakantie. Nee, van déze herfstvakantie. Jaja, ik weet het. Ik wou drie kinderen. Ik ben gezegend met drie gezonde exemplaren. Zo dankbaar! (en moe)  Maar eerlijk, NIEMAND zat te wachten op deze herfstvakantie.

In het bijzonder mijn kinderen niet. Die hadden net màànden zonder hun vriendjes achter de rug. Met juf mama. Die is streng! Die zegt dat ik lelijk schrijf! Die weet niet hoe wij cijferen anno 2020! Ugh. Anyway, vakantie dus. Gedeeld leed is halve smart dus hier komt het.

Op maandag liet ik de kinderen hun speelgoed sorteren. Sinterklaas had mij die opdracht gegeven. Tot mijn grote verbazing deden ze dat heel goed én werden een paar pareltjes opzij gezet voor de neefjes. Net op het moment dat ik bij mezelf denk: ‘Al dat gezaag over alles op z’n plaats terug leggen en zeuren over orde orde orde, begint eindelijk op te leveren’, barst de bom. De mini’s ontdekken dat maxi hun spaarpot heeft geplunderd en vernietigd. Van fiere moeder naar moeder van een crimineel in spe, in amper tien seconden. Bam!

Op dinsdag schijnt de zon gelukkig, waardoor ik enkele uurtjes rustig kan werken. Als beloning gaan we naar het speelbos in Keerbergen. Eerst maken we een omweg langs het kerkhof. Voor een bezoekje aan mijn recent overleden omaatje. Aan het graf vinden Da Boyz het geestig om obsceen te dansen op het liedje dat ik afspeel. Kevin Janssens gaat hier niet geheel vrijuit. Prime Time Pony, i think not he. Eerste dag dat de zon schijnt in November: een uitverkocht kerkhof. Bis!

Woensdag was écht een shitty dag. Letterlijk. Problemen met de riolering thuis. Ik ga dat verder niet bespreken. Behalve dat er goeie producten te koop zijn bij Aveve. Punt uit (zoals Ries tegenwoordig zegt).

Donderdagochtend is alles bevroren bij het opstaan. Prachtig! Ik haal de winterjassen boven die wonderwel ook nog passen. Deze zomer zijn blijkbaar enkel de benen gegroeid! Na 7 minuten is het echter al uit met de pret want Sil scheurt z’n jas kapot bij het boomklimmen.

Vrijdag komt de ultieme bekroning! We gaan noten rapen op een grond waar m’n ouders grote planten kweken.  Afgaande op de foto’s denk je toch: idyllische uitstap. De realiteit luidt: non – stop ambras over wie de zak met noten mocht dragen. Wat eindigde in ‘de deze’ die met de zak mocht rondsleuren. En ik was de enige die DAT ECHT NIET WOU! Bovendien had Sil in de wagen naar huis, die sowieso al niet echt een vreugdevolle rit werd, nog een mededeling. Drie keer raden, bingo:  een verse scheur in z’n pas herstelde jas.

En zo, lieve vrienden, werd ik NUTS, in een notendop. Ik kan het navertellen dankzij (in volgorde van belangrijkheid) een man met een engelengeduld, een 50tal loopkilometers en enkele lekkere wijntjes (moest Delhaize overwegen om mij te sponsoren dan zou ik hier nu kunnen zeggen dat er momenteel enkele toppers te koop zijn, prijs-kwaliteit werkelijk fantastisch).

Ben ik een zaag? Zeker! Want een lieve vriendin van het huis zorgt deze maand helemaal alleen voor haar twee kinderen omdat haar man in Japan zit voor het werk. Iedereen zegt mij na: Joyce, je bent een heldin. Het wordt dringend tijd dat we nog eens samen kunnen gaan lunchen.

De nood ( of noot?) is hoog.

<< Terug naar Mijn Blog