Van 3 tot 5

Let it go

Mijn kleintje heeft gevochten op school. Er kwam trekken, sleuren en krabben (ja, dat doen jongens dus blijkbaar ook) aan te pas. En tranen. Veel tranen. Achteraf wist de juf me nog te zeggen dat hij niet begonnen was en dat het wel om zelfverdediging ging. Maar eigenlijk deed dat er voor mij niet echt toe.

Nu niet dat ik mijn jongens aanmoedig om andere kinderen aan te vallen natuurlijk. Maar ze mogen, nee moeten zichzelf wel verdedigen. Hun grenzen aangeven. Liefst verbaal natuurlijk maar soms kunnen die woorden wat kracht gebruiken.

Nog niet zo gek lang geleden zou ik hier helemaal anders over gedacht en geschreven hebben. Zou ik van naadje tot draadje uitgezocht hebben wat er gebeurd was. En wel zeventien gesprekken over geweldloos verzet. En een kilo moederkes-schuldgevoel natuurlijk. Maar, houdt u vast, ik heb dat losgelaten.

Bam, daar staat het. Loslaten. Het meest abstracte werkwoord in het woordenboek van een ouder. Menig boek werd er al over geschreven. Waar ik er overigens aardig wat van gelezen heb. Mijn korte samenvatting? Loslaten is een persoonlijk dingetje.

Hoe werkt het dan voor mij? Het draait allemaal rond het concept van selectieve onwetendheid. Vrij vertaald: niet alles weten, heeft zo z’n voordelen. Ignorance IS bliss! Ik moet niet persé weten op welke groeicurve Ries zit. Ik zie zo ook wel dat hij een gezonde zwiep is. Het klasgemiddelde van Ilias zijn rapport interesseert me heel weinig. Ik lees dat hij een lieve jongen is en dat maakt me blij. En dat Sil nog niet veel intrinsieke motivatie heeft op school , daar probeer ik ook niet meer van wakker te liggen.

Zo kom ik ook niet meer tussen in ruzies tussen de boygang. Ze moeten het zelf leren oplossen. Tenzij er fysiek geweld of groffe taal aan te pas komt, laat ik het aan mij voorbij gaan. Ik heb liever dat ze het uitvechten in de veilige cocon van ons gezin dan dat ze het op school of op de sportclub uithangen.

En uiteindelijk hoef ik ook niet meer in detail te weten wat Ilias en Sil in de week van X meemaken. Ik heb natuurlijk wel interesse voor wat ze vertellen (als ze er al over vertellen, het blijven jongens van 6 en 8. Was het leuk? Ja. Wat heb je gedaan? Meh. Klinkt bekend? 😊) maar ik pas geen verhoortechnieken meer toe.

Zonder dat ik het doorhad, paste ik deze techniek trouwens al langer toe. Sinds mijn zwangerschappen hebben we namelijk geen weegschaal meer in huis. Want ik ging me echt niet gek laten maken door een getal. Door bepaalde dingen geen plaats meer in mijn hoofd te geven, is er meer ruimte voor andere dingen die me écht boeien.

Is dat nu loslaten volgens de regels van de kunst? Nope. Werkt het voor mij? Ow yes.

Lukt het altijd? ZEKER NIET 🙂

<< Terug naar Mijn Blog